O SERWISIE

AKTUALNOŚCI

DZIEJE ZAKONU

CZŁONKOWIE

USTAWA KONSTYTUCYJNA

BIOGRAMY

PIERWSZA KAPITUŁA 1930-1963

FRANCISZEK BIESIADECKI
28.02.1869 Kraków-1940 Lwów

    Właściciel ziemski, kolekcjoner, wielki miłośnik książki, który m. in. wspomagał finansowo wydawnictwo bibliofilów krakowskich Silva Rerum (1925-31, 1938/39). Wyłącznie dla niego utworzono w 1930 r. funkcję Wielkiego Komandora Wschodu. Miał ją pełnić dożywotnio, w uznaniu za zasługi na polu bibliofilstwa, do których należy zaliczyć współredagowanej wspieranie finansowe czasopisma Exlibris, wydawanego od 1917 r. Podejmowano w nim oprócz historii ekslibrisu także wszelkie zagadnienia z dziedziny księgoznawstwa. Był współzałożycielem Towarzystwa Miłośników Książki w Krakowie w 1922 r., a następnie w 1923 r. we Lwowie, gdzie także przejął po Janie Kasprowiczu funkcję prezesa. Autor licznych prac z zakresu bibliotek i ekslibrisów. Zasłynął również jako darczyńca m. in. Muzeum Narodowego w Krakowie oraz Ossolineum i Biblioteki Jagiellońskiej, które obdarował starymi drukami, ekslibrisami, obrazami, i in. Był honorowym prezesem I i II Zjazdu Bibliofilów Polskich, a także po Stefanie Dembym Rady Bibliofilskiej [Lipska 1972, s. 69].

 

WITOLD CHOMICZ
1910 Kijów-15.03.1984

    Następca Tadeusza Przypkowskiego na stanowisku Kanclerza w latach 1950-1963. Studiował w Szkole Sztuk Zdobniczych w Krakowie i Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W 1937 r. został profesorem i kierownikiem Katedry Grafiki Użytkowej w Państwowym Instytucie Sztuk Plastycznych w Krakowie. Po wojnie objął Katedrę Grafiki Książki na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie [SJ 1981, s. 24-25]. Jedną z jego pasji było bibliofilstwo. Nie bez powodów zatem Katedrę Grafiki Książki jego uczniowie nazywali Oficyną Białego Kruka. Poza tym zajmował się malarstwem, grafiką, projektowaniem znaczków i plakatów, kowalstwem artystycznym, freskami oraz witrażownictwem [Wcisło 1979, s. 4].

 

JÓZEF GRYCZ
1890 Zebrzydowice-1954 Warszawa

    Bibliotekarz, organizator nowoczesnego bibliotekarstwa polskiego. Jako kierownik Czytelni Głównej w Bibliotece Jagiellońskiej zreorganizował jej księgozbiór podręczny oraz ogłosił w 1925 r. Katalog biblioteki podręcznej Czytelni oraz Biura Katalogowego BJ, a także Przewodnik dla korzystających z bibliotek oraz spis dzieł pomocniczych. W 1928 r. został dyrektorem Biblioteki Kórnickiej, gdzie również  zajmował się organizacją księgozbioru podręcznego i prac katalogowych. Zapoczątkował także w 1929 r. wydawanie Pamiętnika Biblioteki Kórnickiej. W styczniu 1930 r. został powołany na stanowisko radcy w Ministerstwie WRiOP, referenta do spraw bibliotek naukowych, a od lutego 1934 kierownika referatu bibliotek naukowych. Był jednym z twórców Biblioteki Narodowej,
a w czasie II wojny światowej zajmował się ochroną jej zbiorów. Jednak najważniejszym dziełem Józefa Grycza było wydanie w 1934 r. pierwszej polskiej instrukcji dotyczącej zasad katalogowania pt. Przepisy katalogowania w bibliotekach polskich. I. Alfabetyczny katalog druków. Był m. in. członkiem Towarzystwa Miłośników Książki w Krakowie [Więckowska 1972, s. 301]. W Rycerskim Zakonie Bibliofilskim sprawował funkcję Kanclerza w latach 1930-1933.

 

ROBERT JAHODA-ŻÓŁTOWSKI
1888-1972

    Pieczętarzem, czyli opiekunem Wielkiej Pieczęci Zakonu, został mianowany w latach 1930-1963. Cechmistrz Cechu Introligatorów w Krakowie. Przejął po śmierci w 1947 r. ojca, Roberta Jahody, pracownię, gdzie specjalizowano się w wykonywaniu opraw reprezentacyjnych i bibliofilskich, a także podejmowano prace konserwatorskie i renowacyjne [Schmager 1972, s. 355].

 

STEFAN KOMORNICKI
29.11.1887 Zawadka – 17.04.1942 Kraków

    Doc. dr Stefan Komornicki zasłużył się dla książki, jako autor wielu prac z zakresu introligatorstwa artystycznego oraz bibliofil. W Rycerskim Zakonie Bibliofilskim pełnił w latach 1933-1939 funkcję Kanclerza. Był od 1920 r. konserwatorem, a następnie kustoszem Muzeum xx. Czartoryskich w Krakowie. Prowadził tam badania nad starymi oprawami i rękopisami iluminowanymi. W latach 1938-1939 jako współredaktor Silva Rerum publikował artykuły na temat ekslibrisów. W prywatnej bibliotece zgromadził około 5 tysięcy tomów. Był członkiem Związku Bibliotekarzy Polskich i Towarzystwa Miłośników Książki w Krakowie.  [Krawczyk 1972, s. 432-433].

 

HELENA LIPSKA
27.09.1892 Kraków – 26.09.1980 Kraków

    Bibliotekarka, bibliograf i bibliofilka. Od 1920 r. do 1954 r. pracowała w BJ, gdzie w 1926 r. objęła kierownictwo Działu Opracowania Druków Polskich w Bibliotece Jagiellońskiej, a następnie Oddziału Biura Katalogowego. Zorganizowała również po 1945 r. Oddział Opracowania Alfabetycznego Biblioteki UJ. W 1954 r. podjęła pracę w Bibliotece PAN. Uczestniczyła w pracach nad ogólnopolską instrukcją katalogowania alfabetycznego.  Prowadziła badania z dziedziny bibliotekarstwa, bibliografii i bibliofilstwa. Nauczała również przyszłych bibliotekarzy zawodu, m. in. w Wyższej Szkole Nauk Społecznych. Opracowywała hasła dla Polskiego Słownika Biograficznego, Encyklopedii Wiedzy o Książce i Słownika pracowników książki polskiej. Aktywnie działała w Związku Bibliotekarzy Polskich, a następnie w Stowarzyszeniu Bibliotekarzy Polskich i Towarzystwie Miłośników Książki w Krakowie. Współredagowała czasopismo Silva Rerum. [Karkowski 2000, s. 97-98]. W Kapitule pełniła funkcję Kapitałki.

 

TADEUSZ PRZYPKOWSKI
12.07.1905 Jędrzejów – 17.12.1977  Jędrzejów

    Wybitny bibliofil i kolekcjoner, od 1924 r. należał do Towarzystwa Miłośników Książki w Krakowie, a następnie do Rycerskiego Zakonu Bibliofilskiego. Był również członkiem Międzynarodowego Stowarzyszenia Bibliofilów. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim historię sztuki i historię. Doktoryzował się w 1929 r. z historii sztuki, a habilitację zdobył w 1965 r. W latach 1929-1930 inwentaryzował zabytki Nowatorszczyzny oraz jeszcze w 1930 r. rozpoczął trwające z przerwami do 1935 r. podróże po Europie, Afryce i Bałkanach. Jego bibliofilskie zainteresowania skierowane były początkowo ku gromadzeniu papieru czerpanego. Kolekcjonował również i projektował ekslibrisy. W Jędrzejowie zgromadził ich kilkanaście tysięcy, począwszy od egzemplarzy z XVI w. Powiększył także rodzinne zbiory z dziedziny astronomii i nauk ścisłych, m. in. o pierwodruki dzieł Kopernika i Galileusza. Udzielał się na polu miłośnictwa książki biorąc udział w międzynarodowych kongresach bibliofilskich w Anglii, Hiszpanii, Francji i Austrii. Zainspirowany taką formą wymiany myśli zorganizował w 1973 r. podobny kongres w Jędrzejowie. Jednak nie tylko historia sztuki i miłość do ksiąg należały do jego zainteresowań. Był również wybitnym, odznaczonym wieloma nagrodami, fotografem oraz gnomonikiem, czyli znawcą zegarów słonecznych. Skonstruował ich wiele zarówno w kraju, jak i zagranicą, m. in. w Greenwich [Brzozowski 1986, s. 233-236]. W Rycerskim Zakonie Bibliofilskim pełnił funkcję Kanclerza w latach 1945-1950.  

 

JAN ZYGMUNT ROBEL
28.08.1886 – 24.05.1962 Kraków

    Znany w środowisku krakowskim bibliofil, wykładowca UJ i kierownik Instytutu Ekspertyz Sądowych. W 1930 r. otrzymał miano Jałmużnika, czyli brata odpowiedzialnego w Zakonie za finanse Pełnił tę funkcję do 1963 r. W 1921 r. został adiunktem
i prowadził zajęcia z chemii ogólnej i fizjologii dla studentów medycyny, a od 1933 r. także z chemii toksykologicznej i sądowej dla studentów farmacji. W latach 1912-1936 był biegłym sądowym [Markiewicz 1988-1989, s. 326]. W 1924 r. został członkiem TMK w Krakowie [Szornel-Dąbrowska 2001, s. 185].

 

JUSTYN SOKULSKI
29.08.1872 Umań (pow. Brzeżany) – 02.04.1949 Kraków

    Historyk, bibliotekarz i bibliofil, czynny członek Towarzystwa Miłośników Książki w Krakowie oraz współredaktor Silva Rerum. Na łamach tego czasopisma oraz Exlibrisu, Bibliofila Polskiego, Przeglądu Bibliotecznego i Przewodnika Oświatowego publikował artykuły i spisy bibliograficzne dotyczące bibliofilstwa, bibliotekarstwa i księgarstwa. Posiadał bardzo cenny księgozbiór. Rok przed powstaniem Zakonu przeszedł na emeryturę, pracując wcześniej m.in. w Państwowym Zakładzie Ubezpieczeń Wzajemnych w Krakowie. Kantorem, odpowiedzialnym za intonowanie podczas spotkań hymnu Zakonu, został w 1930 r. Pełnił t funkcję do 1939 r. [Chamerska 1972, s. 838].

FRANCISZEK WALTER
06.12.1885 Kraków – 19.05.1950 Kraków

    Dermatolog i wenerolog. Uzyskał w 1930 r. tytuł Oratora, który broni przed wszelkimi zarzutami osób wyróżnianych Orderem Białego Kruka. Wypełniał swe obowiązki w tym względzie do 1950 r. W 1925 r. został profesorem UJ i dyrektorem kliniki dermatologicznej,
a w 1935 r. dziekanem Wydziału Lekarskiego UJ. Był członkiem PAU. W latach 1946-1948 piastował funkcję rektora krakowskiego uniwersytetu. Podobnie, jak Kazimierz Witkiewicz należał do krakowskiej loży Przesąd Zwyciężony [Hass 1993, s. 319]. Posiadał jedną z najcenniejszych w Europie kolekcji grafiki erotycznej. Miłośnik kunsztownych opraw. Rozpowszechnił w Polsce biblioterapię [Szornel-Dąbrowska 2001, s. 180-181].

 

KAZIMIERZ WITKIEWICZ
23.12.1880 Warszawa – 21.10.1973 Kraków

    W latach 1930-1963 stał na czele Rycerskiego Zakonu Bibliofilskiego jako Wielki Mistrz. Był malarzem, grafikiem książkowym, bibliotekarzem, bibliofilem oraz projektantem ekslibrisów dla bibliofilów i właścicieli księgozbiorów – m. in. Zygmunta Klemensiewicza, Józefa Kostrzewskiego, Zofii Trzebickiej, Franciszka Waltera, syna Tadeusza i Władysława Żychowicza. W 1904 r. zamieszkał w Krakowie, gdzie rozpoczął naukę w Akademii Sztuk Pięknych. Od 1912 r. był bibliotekarzem Biblioteki Muzeum Przemysłowego, które później zostało przemianowane na Miejskie Muzeum Techniczno-Przemysłowe im. A. Baranieckiego w Krakowie. W 1922 r. został jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Miłośników Książki w Krakowie, którego był prezesem przez 40 lat. W latach 1938-1939 redagował czasopismo TMK Silva Rerum. Był jednym z inicjatorów zjazdów bibliofilskich. W 1925 r. na I Zjeździe Bibliofilów Polskich w Krakowie utworzono Radę Bibliofilską, której zadaniem było koordynowanie działań poszczególnych towarzystw. Kazimierz Witkiewicz wchodził w jej skład. W 1965 r. został członkiem honorowym Association Internationale de Bibliophilie w Paryżu. W latach 1945-1950 był dyrektorem Biblioteki Miejskiego, później przemianowanego na Państwowe Muzeum Przemysłu Artystycznego. W 1951 r. otrzymał stanowisko dyrektora Biblioteki Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jako profesor tej uczelni wykładał od 1954 r. historię książki [Lipska 1986, s. 231-232].

 

HALINA ZDZITOWIECKA-JASIEŃSKA
27.05.1892 – 03.01.1966 Kraków

    Historyk i bibliotekarka. W latach 1929-1939 pracowała jako korektorka wydawnictw PAU. Podobnie, jak Helena Lipska, udzielała się w Związku Bibliotekarzy Polskich oraz Towarzystwie Miłośników Książki w Krakowie, zwłaszcza w Sekcji Miłośników Ekslibrisu, gdyż interesowała się tą tematyką. Jako redaktor Silva Rerum przygotowała do wydania tom 5 (1930) i 6 (z. 1/6, 1931). Wraz z mężem zgromadziła wartościową kolekcję książek [Schmager 1972, s. 1018]. W Kapitule pełniła od 1930 r. funkcję Kapitałki.

 

DRUGA KAPITUŁA 1992-2005

ROMAN BANASZEWSKI
Ur. 1932 r. Janików

    Kierownik Pracowni Projektowania Książki i Typografii w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych oraz Typograf Zakonu. W latach 1954-1959 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie malarstwo i grafikę. W roku 1959 uzyskał dyplom na Wydziale Grafiki ASPw pracowni litografii u profesora Srzednickiego i w pracowni plakatu u profesora Makarewicza. W roku 1987 otrzymał tytuł profesora. Od ukończenia studiów nieprzerwanie zajmuje się grafiką warsztatową, rysunkiem i malarstwem; rezultaty tej pracy pokazywał na wielu wystawach, indywidualnych i zbiorowych, w kraju i za granicą. Prace Romana Banaszewskiego znajdują się w zbiorach muzealnych, galeriach oraz w kolekcjach prywatnych w kraju i za granicą. W roku 2002 otrzymał "Złoty Laur" za mistrzostwo w sztuce za rok 2001, przyznawany przez Fundację Kultury Polskiej [Roman Banaszewski, dok. elektr.].

 

JERZY DUDA
Ur. 20 września 1942 Dziebałtów

    Wielki Mistrz Rycerskiego Zakonu Bibliofilskiego od 2001 r. Wcześniej działał od 1992 r. w Kapitule początkowo jako Dostojna Makulatura, a w 1994 r. został mianowany Kanclerzem. W 1959 r. ukończył studia na Wydziale Budownictwa Lądowego Politechniki Krakowskiej., a w 1987 studia podyplomowe w Instytucie Historii Architektury, Sztuki i Techniki Politechniki Wrocławskiej. W 1996 r. obronił pracę doktorską na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. 
Laureat wielu nagród i odznaczeń. W 1996 r. otrzymał Nagrodę Indywidualną Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa, a w 1986 r. Srebrną i rok później Złotą Odznakę za pracę społeczną dla miasta Krakowa. Został również uhonorowany Srebrnym (1979) i Złotym (1987) Krzyżem Zasługi. 
Udziela się społecznie jako członek m.in. Towarzystwa Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, Towarzystwa Przyjaciół Książki oraz Rady Konserwatorskiej przy Wojewodzie Małopolskim, a także prezes Krakowskiego Towarzystwa Ochrony Zabytków Techniki, przewodniczący Rady Muzeum Inżynierii Miejskiej oraz członek zarządu Samorządowej Komisji Drogownictwa Miejskiego. 
Bibliofil – specjalnością jego kolekcji są Cracoviana (w szczególności przewodniki po Krakowie od XVIII w.), urbanistyka, budowa dróg i historia techniki. Oprócz bibliofilstwa pasjonuje się również bibliofilatelią, organizując wystawy i publikując artykuły na ten temat. 
Do dokonań artystycznych Jerzego Dudy należy zaliczyć działalność fotograficzną – udział w wystawach ogólnopolskich, m.in. w X Biennale Krajobrazu Polskiego, gdzie otrzymał dyplom FASEP, liczne nagrody i wyróżnienia konkursu Ocalić od zapomnienia organizowanego przez Towarzystwo Miłośników Historii i Zabytków Krakowa, a także wiele wystaw indywidualnych. Był również w latach 1962-1966 współorganizatorem i aktorem studenckiego teatrzyku Pif-Paf. Autor licznych publikacji z dziedziny bibliofilstwa, bibliofilatelii, budowy dróg oraz na temat zabytków techniki, przemysłu i sztuki inżynierskiej [JD, CV Jerzego Dudy].

 

ANDRZEJ GACZOŁ
Ur. 11.11.1948 r. Kraków

Urodzony w Krakowie 11 listopada 1948 r. W latach 1966-1972 studiował na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Po studiach pracował w nadzorze budowlanym i biurach projektowych, a także w Biurze Dokumentacji Zabytków. Od 1984 roku był pracownikiem Wydziału Ochrony Zabytków UMK, a następnie od 1993 do 2003 r. pełnił funkcję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Krakowie. W 2007 r. uzyskał stopień doktora na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej. Autor wielu publikacji z zakresu historii architektury i urbanistyki, rozwoju teorii konserwatorskich oraz dziejów konserwatorstwa w Polsce i na świecie. Aktualnie jest adiunktem w Instytucie Historii Architektury i Konserwacji Zabytków na Wydziale Architektury Politechniki Krakowskiej i pracownikiem administracyjnym w Biurze Kanclerza Uniwersytetu Jagiellońskiego oraz wykładowcą na studiach podyplomowych [archiwum Jerzego Dudy].

 

ZBIGNIEW MAJKOWSKI
Ur. 24.07.1946 r. Żywiec

    Urodzony w Żywcu 24 lipca 1946 r. W latach 1960-1965 uczęszczał do Państwowego Liceum Sztuk Plastycznych w Bielsku-Białej, gdzie zdał egzamin dojrzałości. W 1966 r. rozpoczął studia na Wydziale Form Przemysłowych Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Laureat licznych wyróżnień, nagród i stypendiów za wyniki w nauce. W 1972 r. złożył w Katedrze Komunikacji Wizualnej pod kierunkiem prof. Ryszarda Otręby egzamin magisterski z wynikiem bardzo dobrym. W 1975 r. rozpoczął pracę na Wydziale Grafiki w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych w Katedrze Projektowania Książki i Typografii, pod kierunkiem prof. Romana Banaszewskiego, jako asystent stażysty, następnie asystent, starszy asystent oraz adiunkt. W 1984 r. otrzymał po obronie pracy kwalifikacyjnej pierwszego stopnia pt. Problemy projektowania typograficznego – czytelność tekstów nominację na stanowisko adiunkta. Nominację na stanowisko dr hab. w dziedzinie grafiki otrzymał w 2004 r. po obronie pracy habilitacyjnej pt. Przestrzenna interpretacja utworu Pabla Nerudy „Oda do Typografii”. Obecnie kieruje Pracownią Projektowania Książki i Typografii na Wydziale Grafiki w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych [GBK, życiorys Zbigniewa Majkowskiego].

  

TADEUSZ ULEWICZ
Ur. 24.08.1917 Radom

    Profesor zwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, historyk literatury i kultury polskiej oraz europejskiej epok dawnych. Uczęszczał do gimnazjum Św. Jacka w Krakowie, gdzie w 1935 r. zdał maturę. W 1939 r. ukończył studia z zakresu filologii polskiej pod kierunkiem profesorów Stefana Kołaczkowskiego i Stanisława Pigonia. Zasłużył się w badaniach nad twórczością Jana Kochanowskiego oraz związkami kulturalnymi Polski i Włoch [Okoń 1998, s. 6-7]. Doktor honoris causa Uniwersytetu Katolickiego w Mediolanie oraz Uniwersytetu Łódzkiego, czynny członek Polskiej Akademii Umiejętności i Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, członek – korespondent Accademia Patavina di Scienze, członek honorowy Towarzystwa  Literackiego im. Adama Mickiewicza [Nowicka-Jeżowa 1998, s. 18]. W Rycerskim Zakonie Bibliofilskim pełni od 1992 r. funkcję Oratora.

 

URSZULA WALERIA WITKIEWICZ z domu DYLSKA
12.07.1913 r. Delatyn w woj. stanisławowskim - 19.02.2007 r. Kraków

    Pieczętarz Zakonu od 22.10.2000 r., a od 23.09.2001 r. Strażnik Gniazda Białego Kruka. W początkach istnienia Drugiej Kapituły mianowana Kapitałką Zakonu w XXXII-ce. Uczęszczała do gimnazjum Sióstr Urszulanek w Stanisławowie, gdzie zdała maturę. W 1939 r. ukończyła Wydział Humanistyczny na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. 
Okres okupacji przeżyła w Stanisławowie. Po wojnie przebyła krótko w Krakowie, a następnie osiedliła się w Chorzowie, gdzie od 1946 r. uczyła przez 10 lat w szkole zawodowej i technikum Fabryki Związków Azotowych. Z powodów zdrowotnych przeniosła się do Brzegu, gdzie pracowała od 1946 r. do 1962 r. w Domu Książki. Następnie powrócił do Krakowa, gdzie została zatrudniona kolejno w Samopomocy Chłopskiej, Wydziale Oświaty dzielnicy Kleparz oraz bibliotece naukowej Instytutu Budowy Kopalń i Zarządzania Akademii Górniczo-Hutniczej. Prowadzenie i rozwijanie biblioteki przysporzyło Urszuli Witkiewiczowej wiele satysfakcji oraz nagród. 
Po przejściu na rentę zaczęła uczęszczać do Klubu dla Samotnych prowadzonego przez Halinę Skotnicką. Tam poznała swojego męża, Tadeusza Eugeniusza Witkiewicza. Poślubiła go 2 czerwca 1975 r. Połączyła ich między innymi wspólna miłość do książek. Urszula Witkiewiczowi wspierała męża we wszystkim. Razem działali w oddziale krakowskim Towarzystwa Przyjaciół Książki. Postanowili też wypełnić duchowy testament Kazimierza Witkiewicza, czyli gdy nadejdzie odpowiednia chwila odnowić Zakon. Udało się tego dokonać w 1992 r. Jak sama powtarzała z wielkim oddaniem do tego przystąpiła i serca nie straciła do końca. Jako Strażniczka Gniazda Białego Kruka dbała o podtrzymanie tradycji witkiewiczowskiej i  przechowywanie w nienaruszonym stanie pamiątek oraz dokumentacji związanej z działalnością Rycerskiego Zakonu Bibliofilskiego. Organizowała corocznie Imieniny Książki oraz październikowe zmyszenia. Dbała również o spuściznę literacką po Tadeuszu Witkiewiczu. W 2002 r. ukazała się staraniem Urszuli Witkiewiczowej książka poświęcona życiu oraz twórczości jej męża [Wywiad Autorki w dniu 22 maja 2006].

 

TADEUSZ WITKIEWICZ
18 sierpnia 1920 r. w Krakowie – wrzesień 2001

    Syn Kazimierza Witkiewicza, założyciela Rycerskiego Zakonu Bibliofilskiego i Marii Albertyny z Wyrwińskich. W 1992 r. wznowił działalność Kapituły, której został Wielkim Mistrzem. Absolwent Gimnazjum Ogólnokształcącego im. Bartłomieja Nowodworskiego
w Krakowie. Egzamin maturalny zdał po wojnie w 1946 r. w Liceum Administracyjno-Handlowym. W 1952 r. otrzymał dyplom ukończenia Wydziału Administracyjno-Samorządowego Wyższej Szkoły Nauk Społecznych w Krakowie. W 1954 r. ukończył Zaoczny Kurs Bibliotekarski w Warszawie, a w 1967 r. Studium Nauk Społecznych w Krakowie na Wydziale Socjologii – specjalność: socjologia pracy.
Społecznik – działał w różnych organizacja społecznych. Poświęcił się przede wszystkim walce z nałogami. Od 1957 r. był członkiem Prezydium Wojewódzkiego Społecznego Komitetu Przeciwalkoholowego w Krakowie. Wraz z dr med. Włodzimierzem Marcinkowskim Stowarzyszenie Przeciwalkoholowe Błękitny Krzyż, które działało w latach 1957-1961. Był członkiem Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami (1965-1966), Klubu Miłośników Teatru (1966-1968), Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Indyjskiej (1968-1972), Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego (1967-1973), Sekcji Miłośników Książki Towarzystwa Przyjaciół Muzeum Narodowego w Krakowie (1974-1980) oraz Polskiego Komitetu Pomocy Społecznej w Krakowie (1974-1980). W 1968 r. zdobył uprawnienia przewodnika turystycznego po Krakowie.
Miłośnik Książki - w latach 1970-1994 działał w Towarzystwie Przyjaciół Książki, jako członek zwykły, od 1980 r. członek Zarządu, by w 1983 r. objąć funkcję sekretarza.
Literat – w latach 1976-1977 był prezesem Grupy Literackiej Gronie z siedzibą w Krakowskim Domu Kultury. W 1973 r. opublikował tomik poezji Półmroczne oprawy mijania.
Będąc przewodniczącym Samorządu Klubu Samotnych Amicus poznał swoją przyszłą żonę Urszulę Walerię Dylską. Poślubił ją 2 czerwca 1975 r. [Mackiewicz 2002b, s. 7-13].

Data ostatniej aktualizacji
2009-05-04