Paula Tajber (1890-1963)



Pochodzenie, wykształcenie.

      Zofia Tajber urodziła się 23 czerwca 1890 r. jako córka emigrantów śląskich, Rudolfa i Marii z Luksów, którzy osiedliwszy się w Białej Podlaskiej założyli tam tartak oraz fabrykę sztyftów i prawideł szewskich. Gdy Zosia miała pięć lat rodzice wywędrowali do Żytomierza na Wołyniu zakładając podobne przedsiębiorstwo i dając zatrudnienie około 300 robotnikom z Kongresówki. Zofia uczyła się w rosyjskiej szkole średniej pobierając dodatkowe lekcje polskiego w domu. Następnie uczęszczała do gimnazjum, po skończeniu którego postanowiła się oddać życiu zakonnemu. Spotkało się to ze zdecydowanym sprzeciwem rodziców. Zofia w poszukiwaniu szczęścia w sztuce oddaje się studiom muzycznym i ćwiczeniom śpiewu, podejmując je w r. 1911 w Kijowie a uzupełniając w Berlinie i w Warszawie. W Kijowie studiowała także język angielski i niemiecki. Niestety spotyka ją zawód, gdyż odkrywa coraz bardziej rozdźwięk i pustkę w samej sobie. Stwierdza, iż jej indywidualność wyodrębnia się do tego stopnia, że nie potrafi z nikim zawrzeć jakiejś szczególniejszej przyjaźni.

Działalność w Krakowie.

W r. 1920 przybyła do Krakowa i przedstawiła miejscowej władzy kościelnej sprawę nowego zakonu. Zanim otrzymała zezwolenie na założenie stowarzyszenia religijnego, przeszła formację duchową i dokształcenie religijne pod kierunkiem kilku ojców jezuitów. Kiedy arcybiskup Stefan Sapieha, metropolita krakowski udzielił zgody, Zofia przystąpiła do dzieła. Dnia 24 października 1923 r. następuje na Prądniku Białym pod Krakowem otwarcie pierwszego domu "Katolickiego Stowarzyszenia dla pogłębienia życia religijnego ku czci Przenajświętszej Duszy Chrystusa Pana". Wspólnota ta dała początek zgromadzeniu sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana. Członkinie były dla siebie siostrami, prowadziły wspólne życie i składały przyrzeczenia: wierności, miłości i dziękczynienia Bogu. Celem wspólnoty było szerzenie czci Najświętszej Duszy Chrystusa Pana i zarazem podkreślanie wartości każdej duszy ludzkiej. Biały Prądnik, wioskę odległą od Krakowa 4 km, bez połączeń komunikacyjnych z miastem, bez kościoła, zamieszkiwała w tym czasie ludność rolniczo-robotnicza. Poza czteroklasową szkołą ludową żadnego ośrodka kulturalnego ani religijnego w niej nie było. Po przybyciu sióstr powstała tam ochronka dla opuszczonych dzieci, punkt katechetyczny dla młodzieży i starszych Niesiono pomoc starcom, zorganizowany został punkt opatrunkowy, kuchnia dla biednych itp. Urządzano kursy krawieckie, zebrania świetlicowe i odczyty religijne. Dla zaspokojenia potrzeb religijnych ludności Zofia podjęła myśl budowy publicznej kaplicy, którą udaje się wybudować już w 1927 r. Dla uchronienia zwłaszcza biedniejszej warstwy przed wyzyskiem ze strony ówczesnych spekulantów poleciła swym siostrom prowadzenie rozmaitych pracowni, zakładów i sklepów na peryferiach miasta i w wioskach. W okresie najcięższych prób, tj. w czasie wojny i okupacji Stowarzyszenie Matki Tajber zdało egzamin niejako z odznaczeniem. Zburzone albo ograbione domy i sklepy zdawały się tym bardziej rozpalać w siostrach płomień poświęcenia. W Domu Głównym przygarnęły i opiekowały się ok. 40 opuszczonymi chłopcami, w innych znowu ukrywały dzieci żydowskie. Zaopatrywały wysiedlonych, uciekinierów, partyzantów, organizowały pomoc dla jeńców w barakach i za drutami. W kilku placówkach utrzymywały w oparciu o zbiórki kuchnie ludowe. W jednym tylko domu na Prądniku Białym wydawano przeciętnie na rok 70 tys. obiadów. W kuchniach tych pracowały 22 siostry. W 1949 r. zgromadzenie miało już 16 placówek w pięciu polskich diecezjach oraz 95 zakonnic. W tym samym roku arcybiskup Adam Stefan Sapieha zatwierdził wyłonione ze Stowarzyszenia zgromadzenie zakonne. Matka Paula Tajber była jego pierwszą przełożoną generalną.

Sylwetka duchowa.

Po okresie rozejścia z kościołem w młodości od 1915 r. po zetknięciu się z księdzem Ignacym Dubowskim, późniejszym biskupem Łucko-Żytomierskim w życiu Zofii Tajber nastąpił punkt zwrotny. Odtąd rozpoczyna systematyczną pracę wewnętrzną. Osiągnięcia duchowne i łaski są tak znaczne, że ks. Dubowski poleca jej spisywać swoje przeżycia i oświecenia. Czytając w r. 1918 pisma św. Teresy stwierdziła, że i ją także prowadzi Bóg do siebie "drogą mistyczną". Wyraźnie wyczuwa, że ktoś ją kocha miłością nadludzką i tę ogromną miłość wlewa jej do serca. Powstaje w niej myśl założenia nowego zakonu, opartego na zasadzie miłości, wdzięczności i wierności. Podczas pobytu w Żytomierzu w 1919 r. podejmuje z dwiema innymi towarzyszkami próbę życia wspólnotowego. Był to okres przedwstępny i czas formowania się w umyśle Zofii pojęć o celach i charakterze mającego powstać zakonu. Myśl jej koncentruje się na prawdzie o obecności Chrystusa w członkach Mistycznego Ciała. Kontemplacja doskonałości Duszy Chrystusa rozpala w niej pragnienie, by piękno i bogactwo tej Duszy zabłysło nowym blaskiem w Kościele. Działalność stowarzyszenia grupującego się wokół Matki Tajber płynęła z umiłowania Najśw. Duszy Chrystusa i wszystkich dusz ludzkich. Za podwalinę swego dzieła i za przewodnie światło w życiu swojej rodziny duchowej postawiła Matka Założycielka prawdę o Mistycznym Ciele Chrystusa, czyli o tajemniczym życiu Chrystusa w członkach Kościoła. Szczegółowe prawdy wysnute z powyższej tajemnicy wprowadziła jako normy życia w duchowość Stowarzyszenia a potem Zgromadzenia. W mówieniu i pisaniu o tajemnicy Chrystusa w nas Matka Założycielka była wprost niewyczerpana. Pozostawiła w tym przedmiocie szereg myśli duchownych, wspomnień, przeżyć duchownych, listów tchnących osobistym żarem nabożeństwa. Przez 40 lat rządzenia i pracy wychowawczej zakorzeniała swoje dzieło w tajemnicy Ciała Mistycznego, nawołując nieustannie siostry do życia z Chrystusem.

Starania o beatyfikację.

Zmarła w opinii świętości 28 maja 1963 r. w Siedlcu pod Krakowem i została pochowana na prądnickim cmentarzu w Krakowie. W pogrzebie uczestniczył ówczesny wikariusz kapitulny ksiądz biskup Karol Wojtyła oraz spora grupa duchowieństwa i sióstr zakonnych. 5 kwietnia 1994 r. roku doczesne szczątki Służebnicy Bożej zostały przeniesione do sarkofagu w kaplicy Sióstr Najświętszej Duszy Chrystusa Pana w Krakowie przy ul. Zygmunta Glogera 1. Proces kanonizacyjny Matki Pauli Zofii Tajber rozpoczął się w Krakowie dnia 9 listopada 1993. Wyznaczona została także specjalna komisja historyczna w celu zgromadzenia dokumentacji odnoszącej się do życia i działalności Służebnicy Bożej.


Inne strony o kandydatce
Opracowania na temat *

* w zbiorach Biblioteki Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie