Świętosław Milczący
                          zwany Błogosławionym (zm. 1489)



Pochodzenie, wykształcenie.

      Urodził się w XV w. Trudno zidentyfikować miejscowość, z której pochodził. Być może był to Susiec koło Pszczyny, lub Skocice. Na podstawie jego własnych zapisków można stwierdzić, że posiadał dobre wykształcenie zasadnicze. Oznacza to, że znal łacinę, umiał tez pisać i czytać. Prawdopodobnie ukończył jakąś szkołę, mogła to być szkoła katedralna lub klasztorna. Studiów uniwersyteckich jednak najprawdopodobniej nie przeszedł, gdyż brak jego nazwiska w prowadzonym spisie studiujących w Akademii Krakowskiej. Ciężką pracę łączył z gorliwą modlitwą i niesieniem pomocy bliźnim. Większość zarobionych pieniędzy oddawał na potrzeby biednych. Jego późniejsza zamożność (zamierzał m. in. ufundować szpital w Miechowie, kupował wiele książek) przemawia za tym, że pochodził ze szlachty, albo z bogatego mieszczaństwa. Po wizji nadprzyrodzonej, jakiej doświadczył sprzedał swój dobytek, pieniądze rozdał ubogim i wrócił do Krakowa. Tu początkowo był duchownym niższych święceń kapłańskich przy kościele Najświętszej Panny Marii.

Działalność i sylwetka duchowa.

Był człowiekiem niezwykle pobożnym. Wiele czasu spędzał na modlitwie. Rozwojowi jego życia wewnętrznego sprzyjała ówczesna atmosfera religijna Krakowa, jako ośrodka skupiającego liczne zakony. Był to też klimat ożywiony pobytem św. Jana Kapistrana i działalnością profesorów UJ, wśród których znajdował się św. Jan Kanty.

Cechowało go niezwykłe umiłowanie do książek, rolę jego doradców i mistrzów duchowych pełnili autorzy ascetyczni. Duża biblioteka, którą zgromadził służyła nie tylko jemu. Po przeczytaniu książki przekazywał ją określonej osobie lub instytucji. Czynił to aby krzewić dobro i prawdę i pomagać innym w nauce i staraniach o życie wewnętrzne. Lektura była mu pomocą w dążeniu do doskonałości, zadania którego realizacji podjął się w swoim życiu. Praktyką skłaniającą go do kontaktu z książką była asceza milczenia, która w życiu wewnętrznym Świętosława wysuwa się na pierwszy plan. Nazwa mendicus (żebrzący) oraz określenie pauper (ubogi) jakim obdarzyli go wykonawcy jego testamentu wskazują na to, że złożył on także śluby zachowania ubóstwa. Spełnienie tego ślubu polegało na przekazywaniu posiadanych dóbr na szlachetne cele. O szczegółowym przeznaczeniu datków decydował sam.

W żywotach Świętosława podkreśla się jego szczególne nabożeństwo do Pana Jezusa Ukrzyżowanego. Zachowanie Milczenia i ubóstwo były przypuszczalnie także sposobem uczczenia Męki Pańskiej. Nadto odznaczał się żarliwym kultem maryjnym.

Swą wyjątkową ascezą milczenia, a także działalnością bibliofilską wywarł znaczny wpływ na życie religijne Krakowa, gdzie spędził znaczną część życia. Mieszkał prawdopodobnie na terenie parafii św. Anny, a od około 1480 r. w domu bogatego rajcy krakowskiego Piotra Salomona przy Rynku, blisko kościoła Mariackiego. W tym mieszkaniu przebywał aż do śmierci 15 kwietnia 1489 r.

Starania o beatyfikację.

Obecnie na terenie diecezji krakowskiej trwają prace specjalnej komisji historycznej powołanej w celu rozpoczęcia starań o beatyfikację Świętosława. Proces kanonizacyjny w tej sprawie został otwarty w Kurii Metropolitalnej w Krakowie 22 stycznia 1998 roku.


Opracowania na temat *

* w zbiorach Biblioteki Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie