Emilia Podoska (1845-1889)



Pochodzenie, wykształcenie.

      Emilia Aurelia Podoska urodziła się 7 września 1845 r. w Grajewie koło Wieliczki jako córka Jakuba Józefa herbu Junosza Podoskiego i Marii Kołodziejskiej. Początkowo nauki pobierała od domowych nauczycieli, następnie ukończyła szkołę podstawową Sióstr Klarysek w Starym Sączu. Naukę kontynuowała w domu gdzie pod opieką dobranych nauczycieli wraz z siostrami kształciła się dalej, korzystając ze zbiorów biblioteki rodzinnej. Równocześnie opiekowała się dziećmi wiejskimi, uczyła je zasad wiary katolickiej oraz nauki czytania i pisania. Pomagała także swojej matce w działalności charytatywnej, odwiedzała chorych i starców udzielając im pomocy pielęgniarskiej, wsparcia materialnego i duchowego. Przed wstąpieniem do klasztoru ukończyła Wyższą Szkołę Panieńską sióstr klarysek w Starym Sączu. Odbyła tam również praktykę nauczycielską.

Przynależność do zgromadzeń zakonnych.

W wieku 20 lat postanowiła wstąpić do klasztoru. W 1870 r. przybyła do Krakowa i została przyjęta do sióstr norbertanek. W klasztorze na Zwierzyńcu spędziła całe życie. Tu kontynuowała praktykę szkolną. Uczyła panienki oddawane do szkoły klasztornej na naukę i wychowanie. Habit zakonny otrzymała 24 października 1872 r. Przez cały czas pobytu w klasztorze oddawała się pracy pedagogicznej. W okresie reorganizacji szkolnictwa /1881/ uzyskała dyplom nauczycielski i została minowana prefektą szkoły klasztornej, podnosząc znacznie poziom tak intelektualny jak i duchowy powierzonych sobie uczennic. W 1886 r. została odwołana z tego stanowiska na urząd mistrzyni nowicjatu. W stosunku do uczennic i wychowanek była wymagająca, równocześnie jednak wyrozumiała, serdeczna i troskliwa. Jako mistrzyni nowicjuszek pociągała je do naśladowania własnego przykładu oraz wiernego zachowania reguły. Swoje powołanie do życia zakonnego uważała za wyraźną wolę Bożą, którą dogłębnie poznała i zrozumiała. Jej pełną oddania pracę przerwała przedwczesna śmierć spowodowana wątłym zdrowiem oraz trudnymi warunkami życia w klasztorze. Zmarła w opinii świętości 22 maja 1889 roku.

Sylwetka duchowa.

Życie duchowe siostry Emilii było zawsze skierowane ku Bogu, który stanowi cel i sens egzystencji człowieka i wszystkich jego dążeń. Zauważalne jest to w prowadzonych przez nią notatkach z życia wewnętrznego. Cel swego życia ujęła jako drogę do nieba, na której Jezus był jej Mistrzem i Przewodnikiem. Medytacja, rachunek sumienia ogólny i szczegółowy, brewiarz i inne ćwiczenia duchowe odprawiała z niezwykłą sumiennością. Przemyślała i opracowała wszystkie najdrobniejsze szczegóły swego postępowania. Jej życie w zakonie było przede wszystkim życiem pokuty. Jednakże będąc słabego zdrowia nie oddawała się zbyt ostrym pokutom, ale za to wszystkie swoje obowiązki codzienne wypełniała z myślą, że czyni to dla Boga, bo taka jest Jego święta wola. Skrupulatnie zachowywała regułę i wszystkie przepisy zakonne, by wraz z Jezusem zbawiać dusze ludzkie. Pielęgnowała też w swoim sercu wielką miłość i cześć do Matki Bożej Bolesnej, Współodkupicielki ludzkości. Na pierwszym miejscu stawiała Mszę św. Officjum, pacierze, milczenie oraz skupienie. Przez zjednoczenie z Bogiem, pośrednie i bezpośrednie oraz przez służbę ludziom osiągnęła wymiary mistyki chrześcijańskiej. Życie mistyczne siostry Emilii wyrażało się także poprzez nabożeństwo do Ducha Świętego, w którym prosiła Go o płomień dla swego serca, o zmiłowanie i błogosławieństwo, by mogła czynić postępy w Jego szkole. Przedmiotem tego postępu było wg niej osiągnięcie świętości. Utrzymuje się także uzasadnione przekonanie, że swoje życie ofiarowała Bogu za wzrost dyscypliny świętości własnego zakonu. Była to ofiara uczyniona bogu za wspólnotę zakonną, aby uprosić powrót do prawdziwego ducha zakonu i gorliwości w służbie Bożej. Ofiara ta została przyjęta, gdyż wkrótce po jej śmierci została przeprowadzona reforma w klasztorze zwierzynieckim, a dalsze reformowanie całego zakonu norbertańskiego zostało przeprowadzone po Soborze watykańskim II.

Starania o beatyfikację.

Proces kanonizacyjny Emilii Podoskiej został otwarty w kaplicy biskupów krakowskich 17 marca 1993 r. Stosowne zeznania złożyli świadkowie, zaś Komisja Historyczna przedstawiła dokumentację odnoszącą się do Służebnicy Bożej. Jednocześnie Komisja Teologiczna wypowiedziała się na temat jej pism, życia i cnót. Proces został zamknięty 22 września 1994 r. Akta zostały przekazane do Kongregacji Spraw Świętych w Rzymie.


Opracowania na temat *

* w zbiorach Biblioteki Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie