bł. Bernardyna Jabłońska (1878-1940)



Pochodzenie, wykształcenie.

ilustracja 8.       Bernardyna Jabłońska urodziła się 5 sierpnia 1878 r. w Pizunach, na terenie dzisiejszej diecezji zamojsko-lubaczowskiej. Rodzice powierzyli jej wykształcenie nauczycielowi, który zamieszkał z rodziną. Jednakże po kilku miesiącach zamienili zdanie i Bernardyna wraz z dziećmi krewnych pobierała lekcje u nauczyciela dochodzącego. Braki w wykształceniu uzupełniała sama czytaniem książek wypożyczanych z biblioteki proboszcza parafii w Lipsku.

Przynależność do zgromadzeń zakonnych.

Pod wpływem spotkania z bratem Albertem Chmielowskim 13 czerwca 1896 r. Bernardyna postanowiła oddać się życiu zakonnemu. W wieku 18 lat udała się do sióstr albertynek w miejscowości Bruśno a następnie do Krakowa. Brat Albert wprowadził ją w środowisko największej nędzy materialnej, a bardziej jeszcze moralnej: do przytuliska dla bezdomnych kobiet w Krakowie. W 1897 r. przyjęła habit albertynek. Widok nędzy fizycznej i duchowej początkowo ją przerażał, tęskniła do kontemplacji, przeszła nawet ostry kryzys duchowy. Niemniej jednak podpisała, ułożony przez brata Alberta akt heroicznego oddania się Bogu, bez względu na to co ją spotka, z bezinteresownej miłości do niego. Odtąd z determinacją szła za głosem Boga posługując najbiedniejszym. W 1889 r. została przełożoną przytuliska przy ulicy Piekarskiej. Zakon albertyński rozwijał się, przybywało placówek w całej Galicji. 7 kwietnia 1902 r. brat Albert mianował 24-letnią Bernardynę przełożoną generalną zgromadzenia. Na tym stanowisku pozostała do śmierci.

Sylwetka duchowa

Przełomowym wydarzeniem w życiu duchowym Bernardyny była śmierć matki w 1893 r. Odtąd zaczęła świadomie stronić od zabaw i koleżanek, a oddawała się głębokiej zadumie i samotności. Podejmowała także surowe umartwienia. Po spotkaniu z bratem Albertem postanowiła podjąć dzieło, które realizował. Stała się najwierniejszą uczennicą i naśladowczynią Brata Alberta w realizowaniu charyzmatu służby najbiedniejszym i opuszczonym, w których dostrzegała samego Chrystusa. Wrażliwa na ludzkie biedy, głód i nędzę, była dla potrzebujących najlepszą siostrą i matką. Przez zaspokajanie potrzeb materialnych swoich podopiecznych starała się ratować w nich godność ludzką i prowadzić ich do Boga. W życiu s. Bernardyny uderza harmonia pomiędzy modlitwą sięgającą kontemplacji a niezwykłą dobrocią serca oraz miłością dla najnieszczęśliwszych. Bóg, którego podziwiała w Jego przymiotach, w Boskim człowieczeństwie, i którego adorowała w Eucharystii, jawił się jej w człowieku sponiewieranym i opuszczonym, któremu służyła z całym oddaniem i poświęceniem. Jej życie stanowi przykład samarytańskiej troski o chorych, biednych i opuszczonych.

Proces kanonizacyjny.

Siostra Bernardyna zmarła w opinii świętości w Krakowie 23 września 1940 r. Jej proces kanonizacyjny przebiegał niezwykle szybko. Oficjalnie otwarto go 25 maja 1984 r. Nastąpiła ekshumacja doczesnych szczątków Służebnicy Bożej, które złożono w metalowej trumience a następnie w sarkofagu w kościele Ecce Homo w Krakowie. 5 kwietnia 1986 r. nastąpiło oficjalne zamknięcie procesu diecezjalnego. Akta sprawy zostały przesłane do Rzymu, gdzie dnia 17 grudnia 1996 r. Kongregacja Spraw Kanonizacyjnych ogłosiła dekret o heroiczności cnót. Uroczysta beatyfikacja siostry Bernardyny miała miejsce 6 czerwca 1997 r. podczas Mszy św. w Zakopanem.


Inne strony o błogosławionej
Opracowania autorskie *
Opracowania na temat *

* w zbiorach Biblioteki Papieskiej Akademii Teologicznej w Krakowie